YOU CANNOT CAN

NL terwijl de wereld zich steeds meer in een noodtoestand lijkt te bevinden, word ik steeds rustiger, in ware dana-stijl. en dan besef ik: hoe kan er van mij verwacht worden dat ik vecht of overleef zonder dat ik over wat meer fundamentele survivalskills beschik? ik voel me bijvoorbeeld wel op mijn gemak in de supermarkt, maar ik ben bang om onder water te gaan? dat gaat niet werken. we kunnen niet alleen maar weten hoe we mechanisch gescheiden kokosolie moeten kopen. ik moet meer weten over hoe ik met deze fundamentele vloeistoffen moet omgaan. en hoe ik moet leven, functioneren, met mijn gevoeligheden. er niet zomaar in een wijde boog omheen lopen? ze niet alleen maar goedpraten en overleven? maar mijn vingers er zachtjes mee verstrengelen. mijn vingers verstrengelen met water, met mezelf.

de manier waarop ik dingen maak, hangt volgens mij samen met de relatie die ik wil hebben met het onbe-
kende. ik wil nieuwsgierig blijven en het onbekende met open armen verwelkomen. ik wil flexibel zijn zodat ik op de meest gepaste manieren kan bewegen wanneer ik met het onbekende word geconfronteerd – het lijkt erop dat ik geen betere houding kan aannemen. dus natuurlijk wapen ik mezelf met liefde en beschik ik over allerlei tools… maar het lijkt me het beste om er niet zomaar vanuit te gaan dat ik precies weet welke tools ik nodig zal hebben, noch wanneer precies.

gisteren sprak ik met romano over hoe ik in elk gesprek of elke interactie met een ander wezen een andere versie van mezelf ben. elke situatie moet samen worden gecreëerd, ik word een nieuwe ik tegenover elke nieuwe jij. de première van elk stuk wordt dus een gelegenheid om iets nieuws te maken met een groep onbekende mensen en variabelen, en dat is HEEL spannend. ik breng de ingrediënten mee, ik kies de plek, ik zorg voor wat tools en een deel van de soundscape. ik heb veel ideeën en herinneringen. ik kom met liefde en nieuwsgierigheid. en dan BEGINNEN WE ALLEMAAL TE KNEDEN. en wat er uit de oven komt, hangt niet alleen sterk af van wat ik meebreng en wat ik doe, maar ook van de energie van de toeschouwers, wat er in hen leeft, en hoe ze reageren op wat we maken. daarom is studiowerk voor mij maar half zo levendig. ik ben niet meer geïnteresseerd in wat ik in afzondering kan maken. ik heb al zooooveel tijd in afzondering doorgebracht tijdens mijn leven. deze performances zijn een kans om allemaal samen echt te laten voelen als allemaal samen. het is een moment van co-creatie. en elke keer dat ik perform is een moment van co-creatie. elke nieuwe opvoering voegt een laag toe. elke performance stelt me in staat de wereld om me heen een beetje beter te leren kennen, en een minuscuul beetje meer verbinding te maken met het grotere geheel.

• Dana Michel

Vertaald door Mats Minnaert