BEING THE NEGATIVE

Het Negatief Zijn
In het negatief zijn
is exces zijn, exces dat onzichtbaar is, exces dat wegwerpbaar is ¹
exces als hyperzichtbaarheid ², gereduceerd tot pixel en ruis
In het negatief zijn is in de schuld staan, in de min, gevangen in een systeem van onteigening 

In het negatief zijn is in het gebrek zijn, in de barst, op de plek van extractie
het negatief is dat wat ongewild is, ongewenst

In het negatief zijn, is in ademnood verkeren, de adem kwijtspelen

Allen die verzet bieden, allen aan wie we dank verschuldigd zijn, voor en na ons, roepen ons op om het negatief te worden

Het negatief worden, is wegzakken, de aarde in, land worden

Het negatief worden is het onderaardse worden, het ondergrondse, alles wat ongezien is

Het negatief worden is ongezien worden, onzichtbaar om ongebonden te zijn

Het negatief worden is ongebonden worden weerbarstig, muterend, weigerend
weigerend wat ons is geweigerd ³

Het negatief zijn is vanuit het gebrek scheppen wat er ontbreekt, wat er niet is, wat we nodig hebben
We zijn in het gebrek en we zijn wat er ontbreekt

Het negatief zijn is in het negatief zien wat we anders niet konden waarnemen, de poriën van het land, de breuk in het hart van de kolonie

Het negatief zijn is de vlek zijn, de besmetting zijn, het exces zijn dat ‘de terugkeer aanwakkert’ ⁴

Het negatief zijn is de schuld zijn die ons verschuldigd is

Het negatief zijn is zijn met wat we verschuldigd zijn, allen die ons voorgingen en ons nu aanroepen
ons aanroepen vanuit hun graven; ‘zij die zingen, sterven niet’ ⁵
de roep weerklinkt, roept ons keer op keer naar waar we moeten zijn

Het negatief zijn is zijn wat begraven lijkt, maar blijft ontkiemen

Het negatief zijn is de barsten zien als openingen, die barst zijn ademen en zijn, zijn en ademen waar je niet hoort te zijn

***

GEVANGENEN VAN DE LIEFDE: TOTDAT DE ZON VAN DE VRIJHEID OPKOMT

Aan allen aan wie wij dank verschuldigd zijn, allen die ons zijn voorgegaan en allen die na ons zullen komen

‘Niets is gewild, geschreven of gecomponeerd met het oog op een boek… het is zowel een wapen ter bevrijding als een gedicht van liefde.’ JG

‘In mijn twintigste jaar van gevangenschap… beken ik dat mijn hart opfleurt bij het zien van een roos op televisie, of een natuurbeeld, de zee. Ik beken dat ik nog steeds iemand ben die zich vastklampt aan de liefde alsof het gloeiende kolen zijn. Ik zal standvastig blijven in deze liefde. Ik zal van je blijven houden, want de liefde is mijn bescheiden en enige overwinning op mijn cipier.’ WD

Walid, jouw woorden leven verder in ons
Enkele jaren geleden, voordat je ons werd ontnomen
Na meer dan twee decennia gevangenschap
Zei je dat verlangen en hunkeren ons met elkaar verbonden
Een verlangen naar een plek, een verlangen naar een tijd zonder bezetting

We keren terug naar M bevrijd na jaren van gevangenschap
Hij loopt over zijn land
En spreekt over planten alsof het verwanten zijn
Hij spreekt over geheimen, het geheim van onze kracht die we soms niet durven te erkennen
K.O zei: dit is het land van geheimen en magie

We schrijven dit nu een liefdesbrief aan het volk en aan het land
En dit is een verboden liefde
En wij, gevangenen van deze liefde, gevangenen van dit verlies, gevangenen van dit verlangen

***

En dit is een verboden liefde voor het verloren land, het beminde land, het verloren en beminde land 
Um al Zinnat, wat was je mooi, wat ben je mooi
Op een bergtop met uitzicht op de zee van Haifa
Ze kwamen om je uit te wissen in 1948,
Toen ze het leven in meer dan 500 dorpen uitdoofden
Maar wie zijn zij voor jou en voor ons, wij en jij
Met elkaar verbonden in deze gehavende verwantschap

Mei 1948, mei 2025

Als we naar jou kijken, is Gaza alles wat we zien 
Muin keert nu terug, alsof hij nooit is weggegaan
Hij draagt De belegerde stad voor, voor zijn Gaza in 1952

‘De zee fluistert het verhaal van een gevangen vaderland aan de sterren, en de nacht bonst als een bedelaar, met tranen en gekerm.’

L loopt voorzichtig over wat nog overblijft van Umm il Zinnat
Haar begraafplaats en haar begroeiing

Muin gaat verder, vouwt 1952 in 2025, vouwt ons terug in de wonde
Gaza, steeds opnieuw belegerd
‘De poorten van Gaza, vergrendeld voor zijn rouwende bevolking, wekken de levenden die slapen op de ruïnes van vervlogen jaren
De rivier, ooit een reiziger die door berg en dal snelde, werpt nu zijn stok in het puin dat tot stof is vergaan.’

Juli 2024, Gaza, de oude man huilt
‘Ze willen niets voor ons overlaten.
Geen boom, geen steen, geen school
Geen hulppost, geen ziekenhuis, geen mensen.
De grond is verbrand.
Het land is verbrand.’

Een wonde die niet geneest
Een wonde die we delen in de duisternis in de stilte
een wonde die de wereld zou moeten openbreken

‘Dit is het mooie Gaza, gehuld in rouw tussen de hongerigen in tenten, de dorstigen in graven,
Beelden van vernedering, sta op, gevangen volk!’

Muins laatste woorden zijn een oproep aan ons om gehoor te geven aan de roep van Gaza 
Het negatief zijn is de schuld zijn die ons verschuldigd is zijn met wat we verschuldigd zijn, allen die ons voorgingen en ons nu aanroepen
ons aanroepen vanuit hun graven; ‘zij die zingen, sterven niet’

• Fragmenten uit Prisoners of Love: Until the Sun of Freedom
• Vertalingen door Kim Schepens

¹Voor meer over de kwestie van exces, zie: HajYahia, Adam.
The Principle of Return. Parapraxis, 7 april 2024.
²Moten, Fred. Music against the Law of Reading the Future and “Rodney King”. The Journal of the Midwest Modern Language Association 27, nr. 1 (1994): 51–64. https://doi.org/10.2307/1315058
³Moten, Fred. The Subprime and the beautiful. African Identities, 11:2, 237–245 (2013). ‘Want weigeren wat jou is geweigerd, zelfs wanneer wat is geweigerd een fantasie is, is enkel mogelijk vanuit het perspectief van iets te hebben gehad (voorbij het voortdurende opleggen van een gebrek, barrière of onmogelijkheid). Maar ‘hebben gehad’ is in dit geval niet de beschrijving van een voormalig, geschonden bezit; het is, integendeel, een voorspelling van alles te  hebben weggegeven (door ermee in te stemmen geen enkelvoudig wezen te zijn, door voortdurend de immense theoretische implicaties van het vasthouden en vastgehouden worden te blijven uitdragen, tegen bezit in, in het onteigenend genot van het ondergemeenzame onderprivilege). Alles waar ik van hou, is een effect van een reeds gegeven onteigening en van een onteigening die nog moet komen. Alles waar ik van hou, overleeft onteigening, en bestaat daarom vóór onteigening.’
⁴‘Dit exces, dat uit de koloniale matrix wegglipt en er weer instroomt, is wat de terugkeer aanwakkert.’ Zie: HajYahia, Adam. The Principle of Return. Parapraxis, 7 april 2024.
⁵Een strijdlied uit Palestina: ‘Steek je handen in de lucht, verhef je stem, zij die zingen, sterven niet.’