Een dik ultramarijnblauw tapijt bedekt de vloer. Dionne Warwick zingt What the World Needs Now op repeat. Ewa Dziarnowska en Leah Marojević, allebei gekleed in blauw, dansen in het midden van de ruimte, als eb en vloed. Aandachtig en ongeremd spelen ze met aantrekkingskracht, herhaling, vorm en gevoel. Een choreografische verkenning van fysiek verlangen en hunkering, van hoop en verlies. Ze dagen elkaar uit, dansen solo en in duo, soms synchroon. Ze maken contact met elkaar, af en toe ook met de toeschouwers. Doordat de dansers zo dichtbij komen, wordt de passiviteit van de kijker doorbroken. Kijken wordt bewegen, en bewegen wordt een vorm van gezien worden, een wederkerigheid die de klassieke performance onderuit haalt.

Dziarnowska beschouwt improvisatie en belichaamde kennis als tegenhangers van onze drang naar rationaliteit en lineariteit. Ze ontwikkelt projecten die tegelijk installatie en voorstelling zijn, en de consumerende blik vervangen door een transformerende ontmoeting. Dans wordt een ruimte waar tijd wordt opgeheven en complexiteit mag bestaan, een verbindende praktijk gedragen door een erotische aanwezigheid. This resting, patience is een viering van verlangen en sensualiteit, met een uitzonderlijke virtuositeit en emotionele opbouw, en laat zien hoe dansen ons kan redden in donkere tijden. 

"Niet alleen in dans en door de danserslichamen wordt de sensualiteit gevierd, losgekoppeld van de belofte van seks aan de ene kant en de angst voor onveiligheid aan de andere. Ook in de interactie tussen danser en kijker is er een gul en open plezier in elkaars aanwezigheid. (...) Precies what the world needs now.", Wendy Lubberding, 2024, Theaterkrant

De volledige ervaring wordt aanbevolen, maar je kan vrij buitengaan en weer binnenkomen indien gewenst.