Een danser beweegt met zijn mond wijd open, als verstomd. Er komt geen geluid uit, alsof zijn lichaam in een staat van ademstilstand verkeert. Voor deze langverwachte solo, die in première gaat op het festival, creëert choreograaf en danser Boris Charmatz een totale stilte. Hij beweegt bijna onopvallend, alsof hij danst in de stilte die hij zelf tot stand brengt.

Charmatz staat bekend om zijn uitzonderlijke expressieve kracht waarin virtuositeit samengaat met de kwetsbaarheid van rauwe overgave. Vluchtige beelden glijden over zijn naakte lichaam, extreem dicht bij het publiek. In de stilte worden geleidelijk de geluiden hoorbaar die zijn lichaam produceert: een ademhaling, een bons, een smak, gedempte stemmen. Hij beweegt met afwisselend obscene en extatische gebaren, en lijkt begeleid te worden door muziek die er niet is, maar toch een bevrijdend effect heeft.

In een tijdperk van overprikkeling is dansen in stilte niet simpelweg bewegen zonder muziek. Het opent een deur – en de lippen – naar een innerlijke gevoelswereld, waar een geopende of gesloten mond een afgrond van opgeschorte emoties afschermt. Elke avond opnieuw creëert Charmatz een intense nabijheid: een lichaam staat op het punt zich te openbaren in een kostbaar en fragiel gedeeld moment.