FAMILY TRIANGLE

Tussen 2021 en 2025 is het leven stilletjes veranderd, de ouderen rondom mij zijn verouderd, sommigen zijn ziek geworden, anderen hebben een gezin gesticht en kinderen gekregen. En ook ik ben begonnen aan wat men ‘een nieuwe levensfase’ noemt.

Ik kan er niet aan ontkomen, ik zie mezelf genoodzaakt om vragen onder ogen te zien die al zo lang onbeantwoord zijn gebleven. Het maken van dit werk voert me terug naar mijn jongere zelf, dat licht androgyne meisje dat haar innerlijke wereld voortdurend met die van jongens vergeleek. Dat meisje dat heeft geleerd te concurreren, zichzelf te bewijzen, haar eigenwaarde te verdedigen. Door die impulsen te onderzoeken, begin ik te beseffen dat ik iemand ben die zich vastklampt aan het verleden, en dat een onomkeerbaar verlies mijn grootste angst is.

Opgroeien betekent in zekere zin verliezen, je thuis verlaten en een nieuwe thuis creëren is ook een vorm
van afscheid. 

Het is alsof je op een dag op je dertigste wakker wordt en even gelooft dat je nog steeds in het bed van je ouderlijk huis ligt. Alsof je een lange rechte weg volgt, zonder ook maar een moment van je koers af te wijken. 

Al deze tegenstrijdigheden die in mij leven – of ze nu behoren tot het leven zelf of tot dit werk – neem ik mee naar het theater, misschien wel om er antwoorden op te vinden.

• Ray Tseng (Tseng, Jui-Hsuan)

Dit experiment begon met een vraag over ‘gelijkwaardigheid’. Toen mijn partner Ray en ik een kind wilden – een kind dat het DNA van onze beide families zou dragen – vroegen we ons af hoe we een werkelijk ‘evenwicht’ konden bereiken.

Ik stelde voor wat ik beschouwde als een ‘perfect plan’: een eicel van mijn vrouw gebruiken, mijn jongere broer als spermadonor vragen, en ik die het kind zou dragen. Binnen deze ongewone maar evenwichtige driehoeksverhouding vertegenwoordigen de betrokkenen de ‘andere helften’ van mijn leven. Met mijn vrouw deel ik de toekomst: de opvoeding van dit kind, de dagelijkse ritmes en engagementen, en het leven dat we samen zullen opbouwen. Met mijn broer deel ik het verleden: onze wortels, onze bloedlijn en zelfs het oude familieverdriet dat we allebei hebben geërfd. 

Mijn streven naar gelijkwaardigheid is eigenlijk een obsessie met evenwicht. Ik zoek naar een manier om te leven binnen deze complexe familiebanden, zonder dat iemand compromissen hoeft te sluiten of zichzelf moet wegcijferen – een vorm waar iedereen zich goed bij voelt. 

Zowel in het leven als in de kunsten is absolute gelijkwaardigheid misschien onmogelijk, maar dat is juist de essentie van dit traject: het is een poging om mezelf te emanciperen. Voorbij de bestaande systemen hebben we een manier gevonden om een levenscontract op te stellen dat enkel aan ons drieën toebehoort – een overeenkomst waar we ons allemaal vervuld bij voelen. Het is niet louter een technologische keuze, het is mijn meest radicale manier om macht te delen. 

Ik prijs me gelukkig dat ik deze kans krijg, om te co-
creëren, op gelijke voet, met mijn levenspartner en mijn dierbare broer.

• Hung Chien-Han

Deze productie heeft iets weg van een partijtje worstelen tussen ons drieën – we stellen elkaar vragen, debatteren en gaan de confrontatie aan. Ik moet mijn eigen perspectief vinden om het gevecht nog spannender te maken. 

Alles draait om een lesbisch koppel dat een kind wil krijgen, maar voor mij als heteroseksuele Aziatische man is het een heel andere kwestie. Voor hen gaat het over het doorbreken van traditionele patronen, voor mij eerder over de druk om de familielijn voort te zetten. Hoewel het in beide gevallen om het krijgen van een kind gaat, liggen de gevoelens die dit oproept mijlenver uit elkaar – dit is het perspectief waaruit ik wil vertrekken in dit werk. 

Ik wil een heel andere kwestie aankaarten: als ze mijn sperma gebruiken om een kind te verwekken, lijkt niets, afgezien van het feit dat ik mijn sperma moet doneren, mij aan te gaan. Maar is dat wel zo? Toen ik besloot ja te zeggen, ben ik deel gaan uitmaken van het project en moet ik dus alle ‘potentiële’ gevolgen ervan onder ogen zien. Nadat ik mijn nonkel interviewde voor het stuk, leek ik tot een andere conclusie te komen: elke familie heeft een unieke samenstelling, zolang er liefde heerst, is niets onoverkomelijk. Ik weet dat dat melig klinkt, maar het zou echt zo simpel kunnen zijn. 

Een waargebeurd verhaal op scène brengen, vind ik een heel riskante maar ook interessante keuze. De uit-
daging bestaat erin te zorgen dat het weerklank vindt bij het publiek, of zelfs in de wereld. Hoe kunnen we vermijden dat het een saaie, weliswaar oprechte bekentenis op een podium wordt? Interessant is dan weer dat net door de theatrale presentatie niemand weet of deze gebeurtenissen echt zijn, maar toch voelen ze zo aan. Deze wisselwerking tussen waarheid en illusie vind ik heel romantisch.

• Hung Wei-Yao
• Vertaald door Annabel Debaenst