Er zijn. 
Er gewoon zijn.

Er is de wereld.
Een wereld waarin schaduw en licht zich verstrengelen of elkaar bevechten.
En dan is er de kindertijd.
Een kwetsbare, poreuze, aangrijpende periode.
Met kinderen wil ik niet vechten tegen het lawaai van de wereld.
Ik wil een open plek creëren, een ruimte om zachtjes te betreden, waar rust het vertrekpunt is.
De adem tot rust brengen.
De blik tot rust brengen.
Het idee laten rusten dat er iets geproduceerd moet worden voor de toeschouwers.
Hier valt niets te bewijzen.
Niets te bereiken.
Gewoon zijn.

Samen op het podium staan alsof we op de rand van een droom wankelen.
Een vrolijke, eenvoudige en directe wereld tevoorschijn halen – geen naïeve wereld, wel een noodzakelijke.

***

Este Mundo is een creatie die focust op de handeling, de ademhaling en de kwaliteit van aanwezigheid. De bewegingen zijn opgebouwd vanuit eenvoudige, door de elementen – lucht, licht, warmte, gewicht, stabiliteit – geïnspireerde figuren en ontwikkelen een opeenvolging van situaties eerder dan een lineair verhaal. Klank en licht begeleiden de lichamen zonder ze te illustreren en bieden de toeschouwer ruimte voor observatie en beleving.
Elke performer beweegt op een specifieke en unieke manier. Sommige fysieke verschillen voeden de dialoog tussen de lichamen en vertalen elke handeling in een levende taal en in poëzie. Bárbara onderzoekt lichtheid, Sofia verticaliteit, Sara warmte en energie, Telmo gewicht en stabiliteit, Joana vering en evenwicht. 
De dramaturgie is opgebouwd vanuit deze toestanden, met een niet-aflatende aandacht voor wat circuleert tussen de lichamen, de ademhaling en het licht. Mijn eigen parcours ligt in de lijn van dit proces: mezelf openstellen voor spel, aandacht en aanwezigheid in het moment.
Este Mundo is een overtocht van schaduw naar een fragiele helderheid, van tumult naar een bewoonde stilte. Traagheid wordt kracht, zachtheid wordt moed en elke bijzonderheid wordt licht. De toeschouwer wordt uitgenodigd om te observeren, te voelen en met ons de tijd te bewonen. 
Elke handeling, elke ademhaling, elke stilte telt evenveel als de beweging zelf. Het is een ruimte voor poëzie en spel, waar de gedeelde ervaring voorrang krijgt op de performance, waar de diversiteit van lichamen kracht en schoonheid wordt. 
Este Mundo is niet louter een voorstelling: het is een levende, bewoonde plek, waar poëzie ontstaat vanuit de aandacht voor de ander, voor onszelf en voor de wereld.

***

“Uitgenodigd zijn op het eiland Madeira. 
Er een formidabel gezelschap ontdekken: Dançando com a Diferença.
Dan opnieuw vertrekken, naar een ander klein eiland, Porto Santo.
Vast komen te zitten in de regen.
Een storm.
Afgesneden van de wereld.
De wind slaat in het gezicht.
De druppels ranselen handen en armen.
Een schuilplaats zoeken – de keuken, het salon.
Vluchten.
De warmte van een plek voelen, het hout, de stoffen.
Leren koken.
Leren iemand te bedienen.
Maaltijden delen.
Elke dag wandelen.
Op stenen.
Op zand.
In de bergen.
De textuur onder onze voeten voelen.
De hardheid.
De instabiliteit.
Verwonderd de kleuren van de zee, de lucht, de aarde ontdekken.
Stilstaan bij een boom, een bloem, een rots.
Elk detail onthult een verrassing.
Het dorp leeft op het ritme van de klokken.
‘s Morgens.
‘s Middags.
‘s Avonds.
Elke noot weerklinkt in de wind en de regen.
Dichter bij elkaar komen.
Portugees leren.
Geen vertaler meer nodig hebben.
Tederheid ervaren.
Oprechtheid.
Oogcontact.
De lekkerste zoete aardappel ter wereld ontdekken.
Tekenen.
Vertrouwen.
En zich laten dragen.
Dromen.
Nog dromen.
Lachen.
De bewegingen van kinderen observeren.
Hun handen die cirkels in de lucht tekenen.
Hun ogen die zich verwonderen over de kleinste dingen.
Hun lach die opduikt als een onverwachte ademtocht.
Zich leren voeden.
Brood delen.
Fruit.
Het moment.
Elk hapje, elke glimlach, elk woord verwelkomen.
De tijd nemen.
Voelen.
Proeven.
Samen ademen.
Hun gebaren ontvangen als een cadeau.
Naar de stilte luisteren.
De adem.
De lach.
De ademhaling.
Zich laten raken door hun energie.
Samen stappen.
Lijnen tekenen in de lucht.
In de ruimte.
De wereld veranderen door de zachtheid van gebaren.
Dansen met wat gegeven is.
Met wat echt is.
Met hen dromen.
De beweging handen en lichamen laten leiden.
Lachen.
Vallen.
Terug opstaan.
Opnieuw.
En opnieuw.
Verwonderd kijken naar wat er op elk moment ontstaat. 
Er zijn.
Er gewoon zijn.
In het licht.
In de wind.
In de adem.
In de gedeelde blik.
In het gebaar zijn.
In de aanwezigheid.
In het moment.
Dromen.
Nog dromen.
Samen lachen.”

• Bouchra Ouizguen
• Vertaald door Annabel Debaenst