De chada, met haar opvallende spits en gouden kleur, is bedoeld om op de kroon van de Thaise koning te lijken, een heilig symbool van koningschap en goddelijkheid. Maar wat als de chada geen kroon voorstelde? Choreograaf Thanapol Virulhakul laat vier performers het voorwerp onderzoeken. Niet de geschiedenis ervan, maar de vorm en het gewicht sturen hun bewegingen, alsof ze er voor het eerst mee in aanraking komen.

Ze tasten de contouren af met hun lichamen, en schudden de hangers los. Virulhakul zet zijn eerdere onderzoek rond fetisjisme – waarbij genot wordt gedicteerd door een object – voort en verbeeldt nieuwe, radicale relaties met de chada. Het object gaat van hand tot hand in een gezamenlijke daad van subversie, een klein democratisch gebaar – en wordt zo een lichamelijk attribuut, een instrument, een megafoon. Het leidt de dansers naar sensuele bijeenkomsten, of barricades, een verwijzing naar de recente politieke onrust in Thailand.

De performers worden kameraden, hun schaduwen versmelten tot één massa en de kroon lost op in het sociale lichaam. Met Lenins idee van revolutie als een wonder in het achterhoofd, creëert Virulhakul – zich volledig bewust van de politieke lading – een uitzonderlijke performance waarin de chada tegelijk achteloos en met grote zorg wordt behandeld.