Het Mexicaanse theatercollectief Lagartijas Tiradas al Sol staat erom bekend de grens tussen realiteit en verbeelding te bevragen. Toen ze een nieuw project over Centraal-Amerika wilden maken, ontmoetten ze A., een Nicaraguaanse vrouw die was gevlucht voor de dictatuur van Daniel Ortega en Rosario Murillo. A. deed hen een bijzonder verzoek: omdat ze zelf de grens niet kon oversteken, vroeg ze de artiesten dat in haar plaats te doen en onder een valse identiteit enkele taken voor haar uit te voeren.

Wat begon als een artistieke expeditie ontwikkelde zich tot politieke actie. Fictie werd een instrument om in te grijpen in de werkelijkheid. Via interviews en gereconstrueerde scènes wordt de actie nu heropgevoerd. Waar Mexico zich vaak gedwongen richt op het noorden, kiest Lagartijas ervoor om naar buurlanden in het zuiden te kijken, die de gevolgen dragen van militaire interventies, de geopolitiek rond het Panamakanaal, migratiestromen en speculatieve Bitcoin-ondernemingen.

In Centroamérica komt theater in actie voor een vrouw en onthult daarmee zowel zijn beperkingen als mogelijkheden. Hoewel theater de geschiedenis niet kan herstellen, kan het er misschien wel in binnendringen en grenzen tussen feit en fictie vervagen om een verenigd continent te verbeelden, voorbij verdeelde naties en verantwoordelijkheden.