Bâtir ontstond uit een verontrustende vaststelling van Salim Djaferi: de opvallende gelijkenis tussen de wijk in Seine-Saint-Denis waar hij opgroeide, en de woonwijken die in de jaren ‘50 in Frans Algerije werden gebouwd. Na het succes van Koulounisation, waarin hij de relatie tussen taal en kolonisatie onderzocht, buigt Djaferi zich nu over de verbanden tussen kolonie en voorstad, en in bredere zin tussen ras en ruimte.

In Djaferi’s documentair theater spelen documenten een centrale rol. Alleen op scène reconstrueert hij zijn onderzoek: zonder hiërarchisch onderscheid combineert hij publieke archieven over sociale huisvesting met persoonlijke verhalen, verzameld bij naasten en bewoners die hij op het podium vertolkt. Hij belichaamt als het ware de archieven die niet alleen het gewicht van deze verhalen dragen, maar ook hun stilzwijgen. Wat verbergen ze van de levens die ze geacht worden te documenteren?

Via een spel met het publiek onderzoekt Djaferi hoe sociale huisvesting vanaf het begin werd bekeken door een raciale lens, zonder dat dit ooit werd benoemd. Bâtir tracht de koloniale erfenis te ontmantelen die onzichtbare muren in onze identiteiten heeft opgetrokken. Door onze manieren van wonen in de stad én op het podium te bevragen, toont de voorstelling hoe de scène een levendige werf voor verandering wordt.