21 — 24.05
Romeo Castellucci, Scott Gibbons Cesena-Portland
To Carthage then I came
performance — premiere
| ⧖ ± 35min | €18 / €15 | Toegankelijk voor rolstoelgebruikers met assistentie, geen aangepaste toiletten | Staand, bevat luide muziek
Eén voor één betreden performers de ruimte. Ze voeren allemaal dezelfde beweging uit, opnieuw en opnieuw. Een identieke handeling die uit het lichaam opstijgt en geluid wordt – een signaal, een waarschuwing – in een schemerzone tussen punkrebellie en voorouderlijk gebed, een gebaar van vrijheid en een theatrale buiging.
Romeo Castellucci gaat in dialoog met de bovenste verdieping van Parking Panorama – een architectonisch waardevol gebouw in het centrum van Brussel met een kegelvormig dak, dat zowel op een circustent als op een klokkentoren lijkt. De bewegingen van de performers laten de architectuur geleidelijk resoneren, wat uitmondt in een polyfoon crescendo, terwijl de architectuur op haar beurt de actie waarvan we getuige zijn boetseert. De mechanische, repetitieve cadans van de lichamen heeft een meeslepend effect. Het lijkt wel alsof we ons in een verbrandingsmotor bevinden, of bovenop een klokkentoren waar een menselijke hamer zonder pauze op het brons slaat en een alarm aangeeft.
Samen met zijn muzikale partner in crime Scott Gibbons creëert Castellucci een geluidsperformance op de grens tussen theater en concert. Hij keert hiermee terug naar de kern van zijn praktijk en verkent de bijna spirituele grens tussen individuele aanwezigheid en de permanente mogelijkheid om deel te worden van een mechanisme dat groter is dan onszelf.
To Carthage then I came [Naar Carthago kwam ik toen]
Belangrijkste instrumenten
Onder het gewelf van een dak hangen zes lange gouden buizen op hoofdhoogte.
De buizen variëren in lengte, als oude maateenheden.
Mene Tekel Peres
Hun diameter is die van een vuist
Geen licht, enkel de intrinsieke gloed van het goud.
De buizen worden aangestreken door het lange haar van verschillende personen die, zonder ook maar te worden opgemerkt, de ruimte betreden, de een na de ander.
De beweging van hun lichamen is golvend, hardnekkig.
Het ritme en het geweld van de slagen op de buizen brengen de muziek der sferen voort.
Soms kronkelt het haar zich als een slang om de buis, en houdt het lichaam gevangen.
Het volume neemt logaritmisch toe.
Het geluid ontstaat uit de inspanning van de mensen, want het is een handeling, geen artistieke expressie.
Het geluid is dat van een alarm dat brand meldt.
Carthago
Q&A met Scott Gibbons
Kan je ons iets meer vertellen over je langdurige samenwerking met Romeo Castellucci?
We werken nu al meer dan 25 jaar samen! Het belangrijkste is dat we nog steeds niet weten wat er zal gebeuren als we samen aan een nieuw project beginnen. Elk project is anders, en ik ben meestal verrast door wat ik tijdens het proces ontdek. Ik denk dat we dezelfde nieuwsgierigheid koesteren, en dat onze vaardigheden en intuïties elkaar bijzonder goed aanvullen. We delen een gemeenschappelijke esthetische taal waarin licht, geluid en beeld evenwaardig worden ingezet om alomvattende, zintuiglijke ‘totaalervaringen’ te creëren. Elke toeschouwer wordt een performer in de eigen beleving, naarmate deze zich verplaatst, heroriënteert en aanpast. We streven ernaar momenten te scheppen die het cognitieve begrip overstijgen, en mikken op directe, viscerale en misschien zelfs verontrustende ontmoetingen. Het is een vorm van zintuiglijke ontregeling waarbij het publiek niet louter luistert of kijkt, maar voelt en ervaart op een manier die het logische denken buitenspel zet.
Hoe krijgt jullie samenwerking in dit stuk vorm?
De locatie zelf is hard en onverzettelijk. De handelingen zijn direct, nuchter, onwrikbaar. We hebben microfoons in objecten in de ruimte geplaatst, en met de geluiden die ze voortbrengen wordt een geluidsbibliotheek samengesteld. Deze geluiden worden dynamisch verwerkt en verdeeld over de duur van het stuk om een sonisch-visuele gebeurtenis te creëren. Het geluid verklaart de handeling niet, en de handeling bepaalt het geluid niet.
Hoe ben je van plan de unieke akoestiek van de Panorama-
parkeergarage in het stuk te integreren?
Mijn werk wordt gekenmerkt door ontregeling, vervorming en deconstructie van geluiden in de ruimte om zo een tastbare aanwezigheid te creëren. Geluid is een fundamentele materie die onmiddellijke, niet-verbale emotie opwekt. De akoestiek van de locatie maakt integraal deel uit van het muzikale ontwerp. De ruimtelijke akoestiek, de plaatsing van het publiek en de positionering van de geluidsbronnen staan centraal in de structuur van het werk.
Hoe zijn performativiteit en muziek met elkaar verweven in deze geluidsperformance?
Het werk is een uniek performatief systeem waarbinnen geluid, beeld en lichaam samen een gebeurtenis creëren die inwerkt op het publiek. Al sinds het begin van onze samenwerking hebben wij vermeden muziek aan theater toe te voegen. Ik heb geen interesse in het maken van een ‘soundtrack’ op zich. Ons gebruik van muziek is niet illustratief of ondersteunend; de muziek treedt op.
- Vertalingen door Kim Schepens
21.05
- 17:00
- 18:30
- 20:00
22.05
- 17:00
- 18:30
- 20:00
23.05
- 15:00
- 16:30
- 18:00
- 19:30
24.05
- 13:30
- Nieuwe voorstelling toegevoegd
- 15:00
- 16:30
- Geannuleerd vanwege de hitte. Tickethouders worden per e-mail geïnformeerd.
- cancelled
- 18:00
Presentatie: Kunstenfestivaldesarts, Bedford Hotel
Door: Romeo Castellucci & Scott Gibbons | Bewegingsregie: Gloria Dorliguzzo | Geluidsarchitectuur: Claudio Tortorici | Met: Maxime Arnould, Catherine Rans, Lydie Decouvelaere, Dima Emelianenko, Golestân Outil-Rouhi, Magdalena Górnikiewicz, Rosalie Neal | Technische leiding: Eugenio Resta | Productie: Caterina Soranzo | Productieleiding: Benedetta Briglia | Organisatie: Giulia Colla | Technisch team in Cesena: Carmen Castellucci, Francesca Di Serio, Gionni Gardini, Dario Neri | Administratie: Michela Medri, Elisa Bruno, Simona Barducci | Financiën: Massimiliano Coli
Productie: Societas | Coproductie: Kunstenfestivaldesarts
To Carthage then I came is opgevat als de tweede fase van het project Senza Titolo, een productie van Triennale Milano en Societas ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van Triennale Milano (2023)
Met de steun van de Stichting Ammodo
