In 1966 filmde de Japanse schrijver Yukio Mishima zijn – in scène gezette – rituele zelfmoord, seppuku. In datzelfde jaar werd Angélica Liddell geboren. Deze toevalligheid versterkte haar belangstelling voor het werk van de auteur en zijn leven buiten de gevestigde sociale orde.

Het vormt het startpunt van Liddells nieuwe creatie, waarin ze haar fascinatie voor haar eigen dood en de manier waarop er naar zelfmoord wordt gekeken, onderzoekt. Seppuku. El funeral de Mishima – gecreëerd met acteurs van het National Noh Theatre in Tokio – is een theatrale ervaring waarin Liddells woorden, een bewerking van het 14de-eeuwse toneelstuk Hagoromo, zang en een echte bloedafname door een verpleegkundige samenvloeien. Met haar rauwe taal en unieke podiumprésence rekent Liddell af met gangbare ideeën over zelfmoord. Ze heeft het niet enkel over de dood, maar over hoe we elke dag opnieuw geconfronteerd worden met een hyperproductieve maatschappij die onze ongetemde innerlijke krachten uitholt – een dagelijkse daad van gecontroleerd bloeden in naam van efficiëntie.

Liddell, voor het eerst te zien op het festival, creëert een ode aan de ontembare kant van het leven. De voorstelling speelt ‘s avonds en in de vroege ochtend: het uur van Mishima’s dood, net voor de productieve dag aanbreekt, nog doordrenkt van de doelloze poëzie van de nacht.

"In deze voorstelling wordt zelfmoord een poëtisch ritueel, tussen mystieke vervoering en intieme duizeling." Olivier Frégaville-Gratian d’Amore, 2026, Coups d'oeil