In 1966 werd het sociaal-politieke stuk Shahr-e Ghesseh ('The City of Tales') opgevoerd in Teheran. In een regie van Bijan Mofid verschenen de meeste personages op scène als dieren, vertolkt door acteurs met maskers. Hoewel de voorstelling slechts negen maanden liep, blijft ze een iconisch werk van het Iraanse theater. In 2012 besloot een groep politieke gevangenen in Iran het stuk opnieuw op te voeren. De gevangene die ‘de Ezel’ zou spelen, kwam na enkele repetities vrij. De rol ging naar een andere gevangene, die kort daarna ook werd vrijgelaten. Dit patroon herhaalde zich meerdere keren, waardoor een bijzondere mix van verwachting en werkelijkheid ontstond. Rollen werden herverdeeld, lichamen verdwenen, maar de theaterpraktijk bleef bestaan en vloeide voort uit de scheiding tussen rol en lichaam.

Na eerder radicaal werk op het festival keren Dashti en Ahmadpour terug met een adembenemende voorstelling die theater toont als een daad van verzet. Noli Me Tangere (‘Raak me niet aan’) benadert de rol als iets dat losstaat van het lichaam. Theater wil hier een onvervulde droom verwezenlijken: de terugkeer van een gevangen acteur naar de scène. Een belangrijke vraag blijft nazinderen: als het lichaam opgesloten zit, kan de theaterrol dan een repetitieruimte voor emancipatie worden?