In de 19de eeuw werd op het Engelse platteland een mysterieus manuscript gevonden met dagboekfragmenten en liefdesgedichten van een vrouw genaamd Ester. In haar teksten beschrijft ze hoe ze langzaam verdwijnt door zich volledig over te geven aan haar geliefden. Alberto Cortés trekt een parallel tussen die overgave aan een geliefde en zijn eigen overgave aan een publiek. Hoe deze relatie wordt bepaald door bekijken en bekeken worden, en hoe bekeken worden uiteindelijk doet verdwijnen. Daarom besliste hij dit stuk slechts 50 keer op te voeren: daarna zal het volledig opgebrand zijn door de blikken van de toeschouwers, als een kaars die definitief uitdooft. Cortés vraagt zich ook af of er zoiets bestaat als queer devotie, en verbindt deze met de hoop op een nieuwe toekomst.

Na het succes van Analphabet brengt Cortés opnieuw een hypnotiserende performance waarin literatuur en romantische ontboezemingen elkaar vinden in een gracieus verbond. El corazón de Ester is een poëtische schuldbelijdenis over hoe de performativiteit van de liefde ons totaal uitput maar tegelijk ook voedt, over de existentiële dimensie van eenzaamheid en de kwetsbaarheid van het lichaam. Een rituele voorstelling over de scène als bedevaartsoord voor devotie, risico, liefde – en tegelijk een pleidooi voor meer zorg voor het performen.