De scène is gehuld in zwart, wit en grijstinten. Een spel komt op gang waarbij licht, schaduw, reflectie en de architectuur van het theater met elkaar in wisselwerking treden en de personages worden van een hypnotiserende, zinsbegoochelende performance. De interpretatie ligt volledig bij het publiek, waardoor het werk uitgroeit tot een meditatie over hoe we onze ervaringen beleven, waarnemen en vormgeven – individueel en collectief.

Vier percussionisten verschijnen op scène en bespelen Kruips gestemde sculpturen via een rituele taal van roep en antwoord, echo en herhaling – virtuoos flirtend met de grens van het hoorbare. Hoewel elke toeschouwer een persoonlijke reis maakt, wordt de ervaring gedeeld: een uitnodiging om polarisatie te weerstaan en uiteenlopende perspectieven te omarmen.

Germaine Kruip laat in haar werk beeldende kunst, architectuur en muziek samenvloeien tot immersieve ervaringen. Tien jaar na A Possibility of an Abstraction (Kunstenfestivaldesarts 2016) presenteert ze een vervolg waarin de machinerie van het theater zelf een muziekinstrument wordt. Ze ritualiseert de theaterruimte tot een plek van verwondering en nodigt het publiek uit om – alleen en samen – een wereld van oneindige mogelijkheden te verkennen. Een reis voor de zintuigen en een liefdesbrief aan de magie van het theater.