The School of Contamination Jerusalem / Brussels / Ghent / New York

Dina Mimi, Roland Gunst, Salvatore Calcagno, Nikima Jagudajev

residentie / performance

Kaaistudio's

| Arabisch, Frans, Nederlands, Engels → FR, NL, EN | ⧖ 2h30 | €10 / €7

Een artistieke praktijk is niet alleen het resultaat van wat gepland is, het laat zich voeden door onvoorspelbare ontmoetingen en dingen die men zich vooraf niet had kunnen inbeelden. De Brusselse kunstscene wordt vaak omschreven als een netwerk van formele en informele uitwisselingen, samenwerkingen en kruisbestuivingen. Omdat artistieke praktijken door deze pandemie meer en meer in isolatie hebben moeten plaatsvinden, besluit het festival tijdens deze editie een tijdelijke en gedeelde artistieke residentie in het leven te roepen. Tien dagen lang werken vier artiesten, waarvan er drie in Brussel wonen, in vier ruimtes van de Kaaistudio’s. Daar werken ze elk aan verschillende onderzoeken met collectieve momenten van discussie. De beeldende kunstenaar Dina Mimi onderzoekt het verhaal van haar overgrootvader die in 1969 werd onderworpen aan medische tests in een Israëlisch militair ziekenhuis. Nikima Jagudajev verdiept zich in een onderzoek naar choreografie als levensvorm. Salvatore Calcagno dompelt zichzelf onder in een research naar cinema als een vorm van ontmoeting. Roland Gunst reflecteert over de erfenis van rubber en het potentieel ervan om een extra laag toe te voegen aan koloniale monumenten in Brussel. The School of Contamination opent haar deuren voor een nieuwe vorm van ‘besmetting’ en het belang ervan voor het kunstenveld en haar toekomst.

Dina Mimi, Grinding the Wind

Dina Mimi's voorstelling navigeert door de ontbrekende delen van het verhaal van haar overgrootvader, die in 1969 medische tests en een hartoperatie onderging in het Israëlische militaire hospitaal Tel Hashomer. Deze gebeurtenis veroorzaakte een reis door archieven, mondelinge geschiedenissen, dromen en boeken. Zoals ze uitlegt: "Net als een chirurg die natte dromen heeft over het inbrengen van een vinger in een hart tijdens een operatie, wordt mijn onderzoek naar de performatieve aspecten van een openhartoperatie ook ingegeven door verlangen. Het hart van mijn overgrootvader, verzegeld achter meer dan honderd hechtingen van zijn borst tot zijn middel, werd tot as gereduceerd als zijn laatste gebaar van zelfverbranding." Geconfronteerd met het mysterie van dit nu ontoegankelijke "archief", zoekt de kunstenares voor dit nieuwe project naar aanwijzingen om zijn afdaling in stilte en protest te begrijpen, en uiteindelijk zo zelfs in de dood.

Roland Gunst, Bewegende monumenten

Het principe dat organische containers zoals menselijke lichamen of andere beweeglijke structuren binnen de Luba-cultuur gezien worden als ‘lieu de mémoire’, clasht volledig met de Westerse constructie van geschiedenis en herinnering. Het verleden en vaak ook anti-democratische ideologieën en autoritaire leiders worden hier via monumenten op niet-kritische en statische wijze verheerlijkt. Fluïde vormen houden echter het potentieel in om statische, onderdrukkende architecturen open te breken. Trauma kan helen via monumenten in beweging, die een constant (her)positioneren van identiteiten mogelijk maken.

‘Lieux de memoires’ zijn ruimtes waarin de status quo niet zomaar aanvaard, maar onderhandeld wordt.

  • Roland Gunst, Recto Verso, 25 Maart 2021
Salvatore Calcagno

Bellissima is een onderzoekslaboratorium gebaseerd op de gelijknamige film van Luchino Visconti, uitgebracht in 1951. Een uniek werk, onbekend bij het grote publiek, dat het verhaal vertelt van een moeder die bereid is alles te doen om van haar dochter de volgende grote filmster te maken. Door middel van een vrije bewerking van het scenario, biedt Salvatore Calcagno een portret van een arbeidersmilieu, gesust door dromen en beroofd van zijn illusies, een satire op de filmindustrie en een ontmoeting met een stad en haar inwoners.

Nikima Jagudajev

Basically is een doorlopend live project van choreografe Nikima Jagudajev. Het wordt in samenwerking ontwikkeld en gecontextualiseerd als een herscholing waarin ruimte wordt gemaakt voor het koesteren en delen van onze perversies. Samen zullen we werken aan niet-lineaire choreografieën die in zichzelf vouwen als portalen door de tijd en fuga-achtige contrapuntische melodieën. Dagelijkse I Ching afgietsels zullen ons lokaliseren in een wankel universum en ongeplande tijd zal ruimte laten voor onvoorziene omstandigheden. Als bezoekers de studio binnenkomen, worden ze betrokken bij het maken en opnieuw maken van deze omgeving; een socialiteit van verschil waarin alle elementen collectief de ruimte vormen en afwijken.

read more

Dina Mimi is een beeldend kunstenares, geboren in 1994 in Jeruzalem waar ze woont en werkt. Haar praktijk is veelzijdig en maakt gebruik van video, geluid, performance en tekst. Dina  Mimi doet onderzoek naar kwesties en onderwerpen met betrekking tot het lichaam en de dood in de publieke sfeer, en noties van zichtbaarheid en onzichtbaarheid in de relatie van archeologie tot het object, en het museum tot de dood. Ze heeft ook onderzoek gedaan naar protest als performance. Onlangs onderzocht ze voor haar MFA de rol van het lichaam-kracht in de publieke ruimte in Palestina. Mimi behaalde in 2016 haar bachelordiploma aan de Bezalel Academy of Arts and Design in Jeruzalem, en in 2018 haar MFA-diploma in kunst in de publieke sfeer aan de ECAV (École cantonale d'art du Valais) in Zwitserland. Tijdens haar studie nam Dina Mimi deel aan talrijke tentoonstellingen en evenementen in steden over de hele wereld, waaronder Jeruzalem, Amman, Seoul, Boston, Lissabon, Parijs en Ramallah.

Roland Gunst (*1977) is een conceptueel kunstenaar van Belgisch-Congolese origine. Door middel van films, performances, installaties, objecten, fotografie en mixed media onderzoekt hij het potentieel van fluïde identiteiten en Afro-Europese narratieven, geïnspireerd door het concept van Afropeanisme. Gunst creëert ontwrichtende hybride concepten en vormen om te reflecteren op de grenzen die identiteit, cultuur, menselijke conditie en geschiedenis definiëren. Hij laat zich inspireren door Afrikaanse en Europese kunstgeschiedenis, antropologie, psychologie, filosofie en mythologie.

Salvatore Calcagno, Belgisch regisseur en artistiek leider van het gezelschap garçon garçon, ziet het toneel als een ontmoeting van verschillende artistieke talen: muzikaal, plastisch, cinematografisch en choreografisch. Aanwezig op de Belgische hedendaagse scène en meer bepaald op plaatsen van creatie en hedendaags schrijven op internationaal niveau, combineert hij schrijven, onderzoek en ontwikkeling van nieuwe artistieke vormen, culturele bemiddeling en besteedt hij sinds kort bijzondere aandacht aan de bewerking van klassieke teksten. Salvatore beschouwt de schepping als een intiem gebaar, gesublimeerd door een esthetische kracht. Op het toneel blijft hij zeer dicht bij zijn acteurs, hij toont niet, dringt niet op, maar definieert een staat van werken waarin precisie het uiterste bereikt. Hij straalt een energie uit, een energie die hij in zijn shows wil laten waarnemen en voelen. Zijn werk wordt gekenmerkt door een grote sensualiteit, zintuiglijkheid. Hij is momenteel geassocieerd artiest bij het Théâtre Les Tanneurs en artiest begeleid door het Théâtre de Liège voor de seizoenen 2018-2022.  

Nikima Jagudajev (°1990) is een choreografe die woont en werkt in New York, VS en Brussel, België. Haar werk, dat formele dans uitbreidt naar de constructie van open-ended socialities, werd gepresenteerd in het Whitney Museum, Human Resources Los Angeles, Crush Curatorial (New York) en Judson Church, in het kader van Material Art Fair's Immaterial (Mexico City) en 89+ in LUMA/Westbau (Zürich), Kurimanzutto gallery (Mexico City), Centre d'Art Contemorain Genève, Rockbund Art Museum (Shanghai), Villa Empain (Brussel), en als onderdeel van de Biënnale van Marrakech (Marokko). Ze was assistente-redactrice van de bloemlezing Post-Dance (MDT, 2017) en publiceerde verschillende essays waaronder 'Relations of Unpredictable Encounters' in het Movement Research Performance Journal 51 (2017), 'the landscape thinks itself in me' in Asad Raza's Root Sequence. Mother Tongue (Walther König, 2018) en 'A Resting Place' in This Container Edition 08 (2020).

Presentatie: Kunstenfestivaldesarts, Kaaitheater

Dina Mimi
Met: Dina Mimi, Maya Khaldi | Ondersteund door: Mophradat in het kader van het Consortium Commissies 2020 (Alkantara Festival, Kunstenfestivaldesarts, Spielart Festival)

Roland Gunst
Onderzoek ondersteund door: Moussem Nomadisch Kunstcentrum, Kunstenfestivaldesarts | Dramaturgie: Esther Severi | Residentie bij Moussem Nomadisch Kunstencentrum

Salvatore Calcagno
Onderzoek ondersteund door: garçongarçon asbl, Théâtre Les Tanneurs, Kaaitheater, Kunstenfestivaldesarts

Nikima Jagudajev
Onderzoek ondersteund door: Bergen Kunsthall, Shedhalle Zürich, Decoratelier, Kunstenfestivaldesarts | Met de steun van: Oktoberdans en BIT Teatergarasjen | Onderdeel van Re-Imagine Europe | Medegefinancierd door het Creative Europe programma van de Europese Unie | In samenwerking met: Laurel Atwell, Jordan Balaber, Emmanuel Diela Nkita, Ezra Fieremans en Mimi

29.05

  • 15:00
  • cancelled

30.05

  • 15:00
  • cancelled
website by lvh