Marlene Monteiro Freitas (Kaapverdië, 1979) studeerde dans aan P.A.R.T.S. (Brussel), aan de ESD en aan de Calouste Gulbenkian-stichting (Lissabon). Ze werkte samen met choreografen als Emmanuelle Huynh, Loïc Touzé, Tânia Carvalho en Boris Charmatz. Haar creaties omvatten onder andere Canine Jaunâtre 3 (2024, voor Le Ballet l’Opéra National de Lyon), LULU (2023, met Theater an der Wien en Wiener Festwochen), RI TE (2022; met Israel Galván), ÔSS (2022; voor Dançando com a Diferença), de performance Idiota en de tentoonstelling X AND (2022; rond het schilderwerk van Alex Silva), Pierrot Lunaire (2021; met Klangforum Wien en Ingo Metzmacher), Mal-Embriaguez Divina (2020), de installatie Cattivo (2019), Canine Jaunâtre 3 (2018; voor Batsheva), Bacchae-Prelude to a Purge (2017), Jaguar (2015), Of Ivory and Flesh-Statues also suffer (2014), Paradise-Private collection (2012), (M)imosa (2011; met Trajal Harrell, François Chaignaud en Cecilia Bengolea), Guintche (2010), A Seriedade do Animal (2009), Uns e Outros (2008), A Improbabilidade da Certeza (2006), Larvar (2006), Primeira Impressão (2005). NÔT is haar nieuwste creatie voor de 79e editie van het Festival van Avignon. De gemeenschappelijke noemer van deze werken is openheid, hybriditeit, onzuiverheid en intensiteit. 
In 2015 was ze medeoprichtster van P.OR.K, de organisatie die sindsdien haar werk produceert. In 2017 ontving Jaguar de SPA-prijs voor choreografie en werd Monteiro Freitas door de regering van Kaapverdië onderscheiden voor haar culturele prestaties. In 2018 ontving ze een Zilveren Leeuw op de Biënnale van Venetië, in 2020 ontving Bacchae de prijs voor beste internationale choreografie van Premis de la Crítica de les Arts Escèniques in Barcelona. In 2022 werd ze bekroond met de Chanel Next Prize en de Evens Arts Prize. Sinds 2020 is ze co-curatrice van (un)common ground, een project rond de territoriale en artistieke aspecten van het Israëlisch-Palestijnse conflict. 
Marlene Monteiro Freitas is Onassis Air Fellow 2025.