Doruntina Kastrati (geb. 1991 in Prizren, Kosovo) werkt met sculpturen, installaties, geluid en bewegend beeld om de relaties tussen het lichaam en biopolitieke macht te onderzoeken. Bouwend op archiefonderzoek, veldwerk en mondelinge getuigenissen, stelt haar artistieke praktijk vragen bij het structurele geweld dat verankerd zit in industriële arbeid, vooral daar waar het  in aanraking komt met gender, architectuur, design en de biopolitieke controle over lichamen door middel van herhaling en opsluiting. 
Kastrati vertegenwoordigde Kosovo op de 60e Biënnale van Venetië met de sculpturale en auditieve installatie The Echoing Silences of Metal and Skin, waarvoor ze een ‘Special Mention for National Participation’ ontving (2024). Haar werk maakte onder meer deel uit van de 18e Biënnale van Istanbul (2025); Sharjah Biënnale 16: to carry (2025); Autostrada Biënnale; Manifesta 14, Pristina (2022); Bigger than Myself in het MAXXI Museum, Rome (2021); en Not Fully Human, Not Human At All in Kunstverein in Hamburg en KADIST, Parijs (2021).