Hoe wordt dans een vorm van zelfverdediging? Davi Pontes en Wallace Ferreira begonnen in 2018 met het ontwikkelen van hun Repertório‑cyclus, geïnspireerd door gebarencodes die circuleren binnen zwarte en queer gemeenschappen in Rio de Janeiro: subtiele tekens die herkenning en veilige communicatie in de publieke ruimte mogelijk maken.

Met ontwapenende eenvoud voeren Pontes en Ferreira – omringd door het publiek, naakt, zonder muziek – een choreografie uit die balanceert tussen synchroniciteit en stilstand. Het ritme van hun sneakers op de vloer is meer dan geluid: het wordt een gedeelde taal, een kracht die hen in de ruimte met elkaar verbindt, een anti‑militaire mars. Soms verstenen ze, alsof ze de queer en zwarte monumenten belichamen die nog steeds ontbreken in het straatbeeld.

Repertório N.1 was bedoeld als het eerste deel van de trilogie, maar in het politieke klimaat onder Bolsonaro werd het nooit opgevoerd. In de jaren daarna creëerden Pontes en Ferreira N.2 en N.3, en pas nu brengen ze dit langverwachte eerste deel. Repertório N.1 opent het festival en schept een experimentele ruimte waar het lichaam een toevluchtsoord wordt, waar verhalen, genot en kwetsbaarheid de theaterzaal worden binnengeloodst. Een choreografie die uitgroeit tot een daad van verzet.

"Een meeslepende performance, bezield met precisie, aanwezigheid en fysieke intensiteit ", Hannah Bothelton, 2025, The Spying the Stalls