Het landschap is de stad, met laatavondprogramma’s, spoken en halfvergeten verhalen. De thema’s die ons het meeste bezighouden zijn liefde en fragmentering, de zoektocht naar identiteit, de behoefte om op te biechten.

(Tim Etchells / Forced Entertainment)

The Guardian beschreef ze als ‘het meest briljante theatergezelschap van Groot-Brittannië’. Forced Entertainment is een groep van zes artiesten onder leiding van regisseur en auteur Tim Etchells, en creëert origineel werk voor diverse kunstvormen. Hun thuishaven is Sheffield, Groot-Brittannië. De groep startte in 1984 met rondreizende theatervoorstellingen. Hun huidige werk omvat theater, langdurige performances, levende kunst, installaties voor galerijen, video en digitale media. Ze waren al op ontelbare plaatsen te zien, zowel in Groot-Brittannië als in de rest van Europa en ver daarbuiten. Ze oogstten succes in steden als Amsterdam, Berlijn, Brussel, Londen, New York, Beiroet, Wenen, Helsinki en Zagreb.

De favoriete thema’s van het gezelschap zijn het stadsleven, identiteit, beleid inzake seksualiteit, de relatie tussen onze eigen ervaringen en de beelden die de mediacultuur op ons loslaat, de eigenschappen van de taal, de aantrekkelijkheid van de chaos en de zucht naar orde, en de behoefte om op te biechten. Hun aanpak is rigoureus, en tegelijkertijd hybridisch en eclectisch. Forced Entertainment is onafgebroken op zoek naar nieuwe performance- en theatervormen waarmee ze het eigentijdse stadsleven kunnen beschrijven. Hun werk is een empatische groepscreatie, het resultaat van maandenlang improviseren, praten en werken rond het theater zelf, maar ook rond cinema, muziekcultuur, literatuur en fijne kunsten.

Hoewel de performanceprojecten van Forced Entertainment onmiddellijk herkenbaar zijn, is de vorm van hun voorstellingen niet onderhevig aan één of andere regel. Sommige projecten bevatten een groot deel gesproken tekst, andere bevatten geen tekst. Sommige zijn heel energiek, voortvarend en chaotisch, andere zijn rustig, specifiek en minimalistisch. Qua structuur lijken veel van hun performances collages, waarbij ze materiaal van verschillende types en formaten combineren, afkomstig uit de meest uiteenlopende genres of bronnen in vloeiende of ontwrichte structuren. Andere stukken spelen eenvoudige maar langdurige performancetaken uit, waarbij ze het laatste druppeltje betekenis wringen uit een ogenschijnlijk weinig beloftevolle bron.

Forced Entertainment wordt algemeen beschouwd als ‘één van de belangrijkste performancegroepen in Europa’ (Der Tagesspiegel). De groep gaat verder met de exploratie van de mogelijkheden van het theater op een engagerende, uitdagende en verrassende manier.

Een nieuwe creatie: Bloody Mess (2004)

Een delinquente cheerleader danst en roept. Een flitslamp knippert aan en uit, naar de grond gericht. Een paar clowns met uitgelopen make-up gaan elkaar op de vuist en nemen daarbij bijna het hele podium in beslag. Een vrouw staat theatraal te wenen, houdt plots op, verkleedt zich en begint opnieuw… Flarden Deep Purple of misschien Black Sabbath klinken uit de luidsprekers, om uiteindelijk vervangen te worden door de Cello Suites van Bach. Een kerel begint de wereldgeschiedenis te vertellen – begint daarbij vanaf het prille begin, de Big Bang, maar wordt snel onderbroken. Een geluidstest. Een interview. Een verleidelijke monoloog. Rockachtige roadies kruipen over het podium en brengen discolichten, nieuwe luidsprekers en een microfoon aan, die niemand echt wil. Een vrouw in een gorillapak zit popcorn te gooien naar alles wat beweegt, als een demente vluchtelinge van het pantomimetheater. Twee knappe, goedgeklede mannen dansen en pronken met zelfgemaakte sterren in aluminiumfolie. Een prachtige stilte wordt ten tonele gebracht.

Bloody Mess is een uitdaging voor wie het werk ook maar enigszins probeert te beschrijven of in één of ander vakje onder te brengen. Het is het hoogtepunt in hun twintigjarige theatercarrière, een epos voor de tien vertolkers, dat een opzienbarende en komische nieuwe logica creëert vanuit de botsingen van losstaande personages, verhalen en performances. Van bij het begin vertrouwt elke acteur aan het publiek toe hoe hij of zij graag zou gezien worden tijdens de show, en daar komt onvermijdelijk herrie van – rivaliteit, tegenstellingen en een complete incompatibiliteit zijn de hoofdtonen vandaag. Het noodlot lonkt en de ‘show’ barst los in een energieke chaos. Bloody Mess slaagt erin al die ongelijkwaardige elementen te verweven tot een intelligent, zwartgallig-humoristisch en onverwachts stekelig geheel. Bloody Mess is Forced Entertainment op zijn best – compromisloze, politieke pop art, ironisch, fysiek veeleisend kampeerafval, een visuele voorstelling die de moderne wereld probeert te beschrijven in al zijn schoonheid, horror en complexiteit. Forced Entertainment noemt Bloody Mess een soort manifest voor de toekomst. De puinhoop die ze deze keer aangericht hebben, is groots, bloederig en mooi.

Enkel voor authentiek publiek. Geen dronkelappen. Geen tijdverspillers.

Een uitzonderlijke herneming van 12 a‧m. awake & looking down (1993)

“De identiteit verschijnt wanneer het lichaam er niet in slaagt zich uit te drukken en volledig te zijn, en de spreker er niet in slaagt de betekenis exact over te brengen...”

(Peggy Phelan, Unmarked : The Politics of Performance)

12 a‧m. awake & looking downwerd gecreëerd in 1993. Het is de eerste langdurige performance van het gezelschap, een marathon van vindingrijkheid en improvisatie waarin vijf stille vertolkers hun identiteit eindeloos opnieuw uitvinden. Daarbij gebruiken ze kartonnen borden om zichzelf te benoemen en een grote voorraad kleren van de vlooienmarkt. Zes uur lang stellen de vijf vertolkers een betoverende caleidoscoop voor van halve verhalen en spookpersonages, losgelaten in een magische ruimte.

12 a‧m.... is een fysieke en voornamelijk visuele performance, die start van een uitgebreide – en steeds toenemende – catalogus met namen, van FRANK (DE DRONKELAP) tot HET GEHYPNOTISEERDE MEISJE, via ELVIS PRESLEY (DE DODE ZANGER) langs EEN NEGENJARIGE HERDERSJONGEN en EEN STEWARDESS DIE HAAR ECHTSCHEIDING PROBEERT TE VERGETEN tot EEN KEREL DIE NET NEERGESCHOTEN WERD. De namen, gekrabbeld op karton, zijn een index van reële, fantastische, kranige en zonderlinge individuen, mensen die we al ontelbare keren ontmoet hebben in tweederangs films, op tv, op straat en in de supermarkt, en natuurlijk, in de spiegel, wanneer we onszelf onverwachts betrappen.

12 a‧m... speelt in op de uitputting en het hardnekkige uithoudingsvermogen van de vertolkers om een uniek evenement te creëren dat tegelijk komisch, mesmerisch en ontroerend is.

De performance duurt zes uur, maar het publiek mag vrij in- en uitlopen wanneer het wil.