06 — 08.05, 12 — 15.05, 19 — 22.05, 26 — 28.05.2011

Jozef Wouters, Menno Vandevelde Antwerpen

stadium/stadion #3

installatie / performance — premiere

Rue du Vieux Marché aux Grains / Oude Graanmarkt

stadium/stadion #3 is een constructie die van een ruimte een leegte maakt. Een uitnodigend vacuüm in de stad dat erom vraagt gebruikt te worden. Een lege ruimte om rond te verzamelen, om rond te gaan zitten en om zich heen te kijken. Torens bouwen, multifunctionele voetbalstadions in het klein en in hout: Jozef Wouters en Menno Vandevelde doen het met een verbeelding en een idealisme die de structuur van een bouwwerk ver overstijgen. Elke constructie incorporeert een verlangen. Voor het Kunstenfestivaldesarts bouwen ze een mini-stadion midden in de stad. Een nietig meubel als container voor zowel uitzinnig grote als onzinnig broze dingen des levens. In het midden van een intieme arena worden dagelijkse activiteiten een kort schouwspel. Het scheren van een schaap bijvoorbeeld. Of een eenzame orkestmuzikant die een laatste stille serenade speelt. Kleine en grote openluchtperformances. Een party, een lezing, een salto. stadium/stadion #3 is een omsloten ruimte in de stad die gevuld zal worden met dieren en mensen, kleuren en geluiden, gedachten en bewegingen. Een representatie van de wereld in vijftien te grote en te kleine acties.

read more

stadium/stadion #3

1.
Op een plein in de stad staat een stelling die stadium/stadion #3 genoemd wordt, maar het lijkt meer op een lanceerbasis voor een raket, of een werkplaats voor boten, een opslagruimte voor grote meubels, of een bouwwerf. Het centrum van de constructie is een leeg vierkant waar niets is en waar dus alles lijkt te kunnen gebeuren.

2.
Het is te nadrukkelijk aanwezig, je kan er niet naast kijken. Het neemt een plaats in en neemt de stad plaats af. De stadsbanken ernaast zijn zelfs onbruikbaar geworden. En zo mooi is het niet eens, zegt iemand. Het schreeuwt om aandacht. Het wil het middelpunt van de aandacht zijn. Een plek die belang geeft aan de dingen in zijn centrum.

3.
Waarom plaatsen wij dingen of mensen in het midden wanneer we ze vereren? Waarom staan we rond iemand als we hem pesten of stenigen? We zitten in een arena rond een bokswedstrijd, in een parlement rondom ministers. Een straatartiest wordt omringd door zijn publiek. We staan in groep rondom een vuur en hoe dichter we staan, hoe meer warmte we voelen. Wat in het midden van iets wordt geplaatst, krijgt altijd plotsklaps een groter belang.

4.
Iemand zegt dat het een stadion is en daar heeft het wel iets van weg. Een vlak met daaromheen een structuur, bedoeld om zo veel mogelijk mensen zo dicht mogelijk naar iets te laten kijken. Maar het lijkt meer een abstractie van een stadium, een versimpelde vorm van een arena, en eigenlijk veel te klein. Toch heb je altijd een perfect zicht op het midden, waar je ook staat, alleen het perspectief verandert enorm door de keuze van niveau. Hoe hoger je staat hoe meer je kan neerkijken, hoe lager je staat hoe meer je opkijkt.

5.
Iemand zegt dat het een stadium in ontwikkeling is, een plek waar iets zich voor even bevindt binnen een voortgang. Dat het net gaat over één van de verschillende stadia van wat een stadion zou kunnen zijn. Dat er daarom #3 achter de titel staat. Misschien was #1 wel gewoon een cirkel rond een vuur. Dit stadion vertelt over de toestand van een werk. Het toont het beloop van dingen. De stand van zaken. Hoe gestadig en bestendig ook.

6.
Het schijnt een observatieplaats te zijn. Een station, veel meer nog dan een stadion. Een plek waar dingen stoppen, een plek om te blijven staan. Net als een standplaats voor paarden of boten of treinen, maar hier bedoeld om mensen te doen stoppen en stil te laten staan bij wat in het midden is geplaatst. Een plaats die vraagt om te worden gevuld en bezet, waar dingen moeten gebeuren. Het is een focuspunt, als een reusachtig vergrootglas bijna, om aandacht te (ver)leggen op een actie, een voorwerp, een beweging, een beeld. En om naar elkaar te gluren.

7.
Op een dag staat er een grote kubus in het midden van die constructie op dat plein. En iemand bespeelt een instrument. En er is licht dat het gezellig probeert te maken. En overal staan mensen, veel te veel, er is niets meer van die muzikant te zien. Iemand zegt dat ze zoiets beter gewoon in een theater kunnen doen, of op een podium dat daarvoor is uitgerust. Iemand anders zegt: dan had dit nooit exact zo kunnen gebeuren.

Concept
Jozef Wouters
Realisatie
Menno Vandevelde, Michiel Soete & Jozef Wouters
Coaching
Vladimir Miller
Presentatie
Kunstenfestivaldesarts
Productie
mennomichieljozef vzw (Leuven)
Coproductie
Kunstenfestivaldesarts
Dank aan
Scheld’apen (Antwerpen), Damaged Goods (Brussel), Beursschouwburg (Brussel), Stad Brussel, De Markten (Brussel), Les Brigittines (Brussel)

website by lvh