Ieder van ons heeft een of meer, grotere of kleinere lichamelijke littekens:

Het zijn sporen op onze huid waarin een bepaald moment uit ons leven is gestold. Ieder litteken is een verhaal: van een banaal fait divers, van een instinctieve reflex, van een ongeluk of van een operatie. Ieder litteken is verbonden met een plek, met een ogenblik, met mensen. Het is het resultaat van een dramatische situatie. Een kaart van littekens is een biografie. Het is ook een kaart van de steden en de landschappen waarin we leven. Het Britse theatergezelschap Forced Entertainment trok de straat op in Brussel en verzamelde verhalen over littekens. Deze Scar Stories zijn de basis voor een video-installatie en een theatervoorstelling.

Forced Entertainment, opgericht in 1984 en werkzaam in Sheffield, wordt beschouwd als een van de origineelste theatergroepen in Engeland. Ze hebben een heel eigen en eigenzinnige theatertaal ontwikkeld, waarmee ze de mythes, de topics, de dromen en nachtmerries van het leven in de moderne stad onderzoeken. "Onze soms onuitgesproken agenda bestaat erin een manier te vinden om met de stad in contact te blijven, een theatrale expressie te vinden om tegemoet te komen aan haar energie en haar capaciteiten voor mysterie en transformatie", zegt artistiek leider Tim Etchells.

Scar Stories is een poging om in contact te komen met de diversiteit en de verscheidenheid van verhalen, grote en kleine, belangrijke en onbelangrijke, die in de stad circuleren. Het project bestaat uit drie fasen. In een eerste fase worden verhalen verzameld. Tim Etchells en fotograaf Hugo Glendinning begeleiden een groep medewerkers om verhalen, video- en audiomateriaal in Brussel te verzamelen. Bewoners, werkers en bezoekers worden over hun littekens geïnterviewd: waar die littekens vandaan komen? of het pijnlijk was? wat ze erbij voelen of denken? heeft het hun leven veranderd? hoe reageren anderen erop? Ieder litteken genereert eigen unieke vragen: het litteken van een keizersnede heeft een andere emotionele waarde dan het litteken van een vechtpartij. Etchells en Glendinning werken met het locale team aan een eigen videostijl om de interviews op te nemen. Door het tonen van de littekens en voor zover mogelijk de plaatsen waar ze zijn opgelopen, worden de interviews een eigenzinnige en verrassende geografie van lichaan en stad.

In een tweede fase wordt het ruwe video-, audio- en beeldmateriaal gebruikt om video-installaties of video-programma's te maken. Inhoud en vorm worden bepaald door de verzamelde gegevens. Littekens zijn immers een soort van intieme autobiografie, iets dat je alleen maar toont aan je geliefde of aan vrienden, in de intimiteit van het bed, aan het strand of in het zwembad. Die intieme toon wil de video proberen op te zoeken.

In een derde en laatste fase gaan Tim Etchells en de acteurs van Forced Entertainment aan de slag met die veelheid aan documentaire gegevens. De opgetekende verhalen worden met creatieve oneerbiedigheid behandeld: herschreven, gemonteerd, gecombineerd en vermengd met fictie. De voorstelling wordt gepresenteerd in de vorm van een anatomietheater, waarin één lichaam dat al deze littekens/verhalen bevat, door de acteurs wordt ontleed.

Ook Quizoola!, de andere voorstelling van Forced Entertainment, is gebaseerd op vraag en antwoord. Vertrekpunt is een lijst van tweeduizend vragen die twee acteurs elkaar beurtelings stellen. Quizvragen over popmuziek, geschiedenis, aardrijkskunde, maar ook over persoonlijke voorkeuren, privé-leven, beroep, vrienden... De vraagsteller mag vragen herhalen of zelf ter plekke vragen bedenken: alles in functie van de spanning van het moment. De vragen zijn uitgeschreven, de antwoorden niet. De voorstelling kom het beste tot zijn recht in een intieme en tegelijk sinistere atmosfeer. Een voorstelling die het midden houdt tussen een televisiequiz en een politieverhoor.