INOAH

    07/05  | 20:30
    08/05  | 20:30
    09/05  | 19:00
    10/05  | 15:00
    11/05  | 20:30

€ 18 / € 15 (-25/65+)
50min

De kruin van een hoofd op de grond, een achterwaartse stap vooruit, een horizontaal uitgestrekt bovenlichaam… In het werk van Bruno Beltrão dwarsbomen vervormde, omgekeerde of afgeleide lichamen en bewegingen onze noties van normaliteit en vertrouwdheid. Zijn oeuvre geldt als een van de meest verfrissende choreografische ervaringen van de laatste vijftien jaar en was al regelmatig te zien op het festival. De Braziliaanse choreograaf deconstrueert de codes van hiphop door ze voortdurend te bevragen en ze subtiel te combineren met andere bewegingstalen. In INOAH, zijn nieuwste creatie, ontvouwen tien dansers een adembenemende compositie. Voorbij virtuositeit laten ze zien hoe ambivalent intermenselijke relaties zijn. Soms zachtaardig en subtiel, soms bedreigend en explosief.

Door
Bruno Beltrão

Met
Bruno Duarte, Cleidson De Almeida ‘Kley’, Douglas Santos, Igor Martins, Joao Chataignier, Leandro Gomes, Leonardo Laureano, Linaldo Pantoja ‘Dhuk’, Ronielson Araujo ‘Kapu’, Sid Yon

Licht
Renato Machado

Costumes
Marcelo Sommer

Muziek
Felipe Storino

Regieassistent
Ugo Alexandre Neves

Presentatie
Kunstenfestivaldesarts, Zinnema

Coproductie
Kampnagel, Festival de Marseille, Wiener Festwochen, Künstlerhaus Mousonturm Frankfurt am Main, Tanzhaus NRW

Met de steun van
BEIRA

Back to top
Bruno Beltrão, in conversation with Ewoud Ceulemans (De Morgen)

Inoah is a piece that continues to try to answer old issues important to us: how to dance together from an egocentric vocabulary, how this vocabulary can create other spaces; if there is room for subtlety in urban dances. (…)

Inoã is a neighbourhood of Marica, near the city of Niteroi. We tried to find a large space in Niterói, but it was not possible to rent it. Then we found this beautiful space in Inoã, forty minutes from Rio de Janeiro. Inoa comes from the TUPI indigenous language and there are two main meanings: “high grass”, “high field”. And the other is abbreviation of NoNã, which means to taper, because it is a region that narrows when it comes across a very beautiful group of mountains of the region called Serra da Tiririca. (…)

We stayed in this shed in Inoã for six months, and this space was all closed with except for these windows, where we could see a piece of a house, a mountain in the background with a telephone antenna, and tangled poles and wires on the other side. An insistent image that ended up persisting, or continued to follow us. I believe these windows are the index of a discomfort. Something that seems to be there to ask us how our dance communicates with the world. In practice we all know that there is no creation from scratch and any work is the fruit of the relationship between body and environment. But it seems that we insist on it because it induces us to ask frequently what difference our dance makes to the world. I do not regard these time passage as a metaphor for our political crisis. Or are they… 

Back to top

Bruno Beltrão (1979, Niterói) is een Braziliaanse choreograaf die sinds 1996 optreedt met zijn Grupo de Rua. Hij gebruikt stijlen uit de streetdance in de context van conceptueel theater. Hij maakte een mix van verschillende invloeden, waaronder hiphop, om zo abstracte choreografische landschappen te vormen. Als kind al wilde Beltrão films regisseren en was hij gefascineerd door cinematografische en computergegenereerde driedimensionale werelden. Toen hij 13 jaar was, begon hij in zijn geboortestad Niterói te dansen op matinees. Daar begon ook zijn onverwachte relatie met hiphop. In 1994 kreeg hij zijn eerste dansles van de Israëlische leraar Yoram Szabo. Een jaar later onderbrak hij zijn studies en begon op verschillende academies in Niterói streetdance te doceren. In 1996, op zestienjarige leeftijd, richtte hij samen met zijn vriend Rodrigo Bernardi de Grupo de Rua de Niterói op. Tijdens de eerste twee jaren wijdde de groep zich aan competitieve dans en was ze te zien op festivals en televisie. Hoewel ze de hiphopwereld intens beleefde, voelde de groep zich tijdens deze periode niet langer aangetrokken – wat daarvoor wel het geval was – tot de manier waarop streetdancetechnieken doorgaans naar het podium vertaald werden. Ze koesterde integendeel het verlangen om hiphop als dans te bevrijden van de zelfopgelegde beperkingen. In 2000 schreef Beltrão zich in aan de dansfaculteit van het Centro Universitario da Cidade in Rio de Janeiro. In 2001 debuteerde hij met het duo From Popping to Pop op het festival Duos de Dança no Sesc in Copacabana. Het stuk betekende Beltrãos officiële intrede in de hedendaagse dancescene van Rio de Janeiro en was een keerpunt in de carrière van de choreograaf. Beltrão begon voor de dans die hij tot dan had beoefend een persoonlijke visie te ontwikkelen. In 2001 creëerde hij Me and my choreographer in 63, samen met de danser Eduardo Hermanson. Aan het einde van dat jaar verliet Rodrigo Bernardi het gezelschap en nam Beltrão de leiding van Grupo de Rua alleen op zich. Hij choreografeerde Too Legit to Quit (2002), Telesquat (2003), H2 (2005) en H3 (2008). Sinds 2002 is Grupo de Rua internationaal aan het toeren.

Back to top