Five Days in March – Re-creation

    23/05  | 20:30
    24/05  | 20:30
    25/05  | 20:30
    26/05  | 20:30

€ 18 / € 15 (-25/65+)
1h 30min
JAP > NL / FR

Ontmoet de artiesten na de voorstelling op 24/05

Japan zich aan bij de invasietroepen. Het is het eerste militaire engagement van Japan sinds 1945, wat veel reacties uitlokt. Tegen de achtergrond van een historische vredesbetoging vertellen de jongvolwassen personages van Five Days in March hun eigen verhalen over het alledaagse, private leven in Tokyo. De Japanse theatermaker Toshiki Okada brengt dit jaar een nieuwe (!) bewerking van deze iconische creatie. De eerste presentatie van Five Days in March – op het Kunstenfestivaldesarts in 2007 – werd met veel enthousiasme en bewondering onthaald. Het betekende de doorbraak van Okada in Europa en de rest van de wereld. Zijn unieke, persoonlijke theatertaal laat geen duidelijke logica zien tussen woorden en bewegingen, als zijn het twee onafhankelijke grammatica’s. Balancerend tussen het natuurlijke en het artificiële schetst Okada het profiel van een generatie jongeren die het spoor bijster is. Hun publieke deelname aan de betoging staat in contrast met de (hoogst)persoonlijke bekommernissen die ze delen. Een verontrustende spreidstand of de normaliteit zelf? Five Days in March is ook in 2018 incontournable.

Tekst & regie
Toshiki Okada

Met
Chieko Asakura, Riki Ishikura, Yuri Itabashi, Ayaka Shibutani, Ayaka Nakama, Leon Kou Yonekawa, Manami Watanabe

Scenografie
TORAFU ARCHITECTS

Technische leiding
Koro Suzuki

Toneelmeester
Daijiro Kawakami

Belichting
Tomomi Ohira (ASG)

Geluid
Norimasa Ushikawa

Kostuums
Kyoko Fujitani (FAIFAI)

Regie assistent
Mana Inukai

Engelse vertaling
Aya Ogawa

Fotografie
Kenta Cobayashi

Uitvoerende producent
Akane Nakamura

Productie leiding
Tamiko Ouki

Administratie leiding
Mihoka Kawamura

Productie manager
Mai Hyodo

Productie assistent
Megumi Mizuno

Administratie assistent
Takafumi Sakiyama, Minami Kambe

Productie coordinatie
Yuka Sugiyama

Presentatie
Kunstenfestivaldesarts, Kaaitheater

Uitvoerende productie
precog co., LTD

Productie
chelfitsch, KAAT Kanagawa Arts Theatre

Coproductie
Kunstenfestivaldesarts, KAAT Kanagawa Arts Theatre, ROHM Theatre Kyoto

Met de steun van
Toyohashi Arts Theatre PLAT, Nagano City Arts Center, Yamaguchi Center for Arts and Media [YCAM]

Residencies
Toyohashi City, Toyohashi Arts Theatre PLAT

Met de samenwerking van
Steep Slope Studio, Kinosaki International Arts Center

Ondertitelen met de steun van
ONDA

Back to top

Five Days in March beschrijft de alledaagse activiteiten van enkele jonge Japanse jongvolwassenen gedurende een periode van vijf dagen in maart 2003 bij aanvang van de Amerikaanse bombardementen in Irak. Het stuk onderstreept het vage gevoel van onbehagen dat in het land heerste over het contrast tussen de oorlog in een verafgelegen land en de “banaliteit” van het gewone leven van Japanse jongeren. Het script, dat de spreektaal van die jongeren zo sterk mogelijk probeert na te bootsen, slingert heen en weer tussen personages en ruimtes, zelfs in het midden van zinnen, steeds met aandacht voor de uitvergroting van onbewuste gebaren en lichaamsbewegingen. In een theaterwereld die tot dan toe zeer zelfgenoegzaam met zijn verleden was omgegaan sloeg het stuk in als een bom.  

Five Days in March won in 2005 de 49ste Kishida Kunishi Drama Award en werd voor het eerst internationaal voorgesteld op het Kunstenfestivaldesarts in 2007. Sindsdien is het in meer dan dertig steden over de hele wereld opgevoerd. Als een van de kroonjuwelen uit het repertoire van chelfitsch wordt het zowel binnen als buiten Japan beschouwd als een belangrijke mijlpaal in de moderne Japanse theatergeschiedenis.  

In de meer dan tien jaar sinds het debuut van Five Days in March viel een wereldwijde trend richting nationalisme te ontwaren, en een onophoudelijke stroom terreuraanvallen maakt tegenwoordig deel uit van onze dagelijkse realiteit. Daardoor is de afstand tussen oorlog en straatprotest kleiner geworden. De Japanse jeugd van vandaag verschilt sterk van het apathische beeld dat van hen werd opgehangen ten tijde van de Irakoorlog. Sinds de tsunami van 2011 is er een merkelijke stijging in protesten en demonstraties geleid door jongeren die hun sociale verantwoordelijkheid nemen.  

Voor deze bewerking van Five Days in March werden audities gehouden voor twintigers. Japanse jongeren van die leeftijd voelen vandaag de schaduw van naderende conflicten en zijn de eerste getuigen van de sociale veranderingen die ons overspoelen. Hoe zullen zij het voor elkaar krijgen om “apathie” te acteren? De recreatie zal nieuwe perspectieven op het werk openen, met dank aan jonge mensen in hippe kleren. 

Toshiki Okada: “Drie jaar geleden ging ik naar Peking in hartje winter. Het was mijn eerste bezoek aan China. Ik was verbaasd door de “jeugdigheid” van de stad. Nog nooit had ik zo’n jeugdige indruk gehad van een stad. Tokio, bijvoorbeeld, leek me nooit echt jeugdig. Tijdens mijn verblijf in Peking voelde ik het hevige verlangen om het publiek in deze jonge stad kennis te laten maken met het stuk dat ik bijna vijftien jaar eerder had geschreven, met Tokio tijdens het begin van de Irakoorlog als setting. Dit was het begin van mijn project voor deze recreatie van Five Days in March: ik besloot een volledig nieuwe versie te maken van het stuk, met jonge acteurs. Ik hield audities en koos zeven spelers. De jongste werd geboren in 1997 en zat nog in de peuterklas toen Irak werd aangevallen. 

Hoewel dit een recreatie is, blijft het script ongeveer hetzelfde, hoewel er een aantal wijzigingen zijn aangebracht. Alles wat buiten de tekst staat, is helemaal anders. Vooral ik ben veel veranderd. Om het botweg te stellen: ik ben ouder geworden. En door mijn ervaringen in de laatste tien jaar is mijn visie op het theater sterk gewijzigd. Vandaag zie ik theater als het effect dat een uitvoering heeft op de toeschouwer. Vroeger dacht ik dat theater enkel maar een performance was op de bühne. Zoals ik het nu zie, heeft een goede regie dus de taak om dat effect sterker en preciezer te maken. 

Niettemin is het grootste verschil de veranderde tijden en wereld waarin we leven. Hoewel dat van toepassing is op de realisatie van elk werk op elke locatie, wil ik de uitvoering van een stuk vergelijken met het gooien van een steentje in een poel. Mijn professionele focus als toneelkunstenaar is om te zien wat voor rimpelingen mijn stuk in de huidige omstandigheden in verschillende steden veroorzaakt. Dat is altijd moeilijk te voorspellen. Daarom kijk ik er dan ook altijd zo naar uit om het met mijn eigen ogen te zien.” 

Back to top

Toshiki Okada werd geboren in 1973 in Yokohama en stichtte het theatergezelschap chelfitsch in 1997. Sindsdien heeft hij alle producties van de groep geschreven en geregisseerd, met zijn herkenbare methodologie: het Japans als echte spreektaal en een unieke choreografie. In 2005 won zijn stuk Five Days in March de prestigieuze 49e Kishida Drama Award and werd Air Conditioner finalist op de Toyota ChoreographyAwards van 2005. In februari 2007 debuteerde hij met zijn verhalenbundel The End of the Special Time We Were Allowed en ontving hij de Oe Kenzaburoprijs. Zijn verhalen en stukken worden nog steeds gepubliceerd in Japan, maar zijn werk heeft ook in het buitenland success gevonden, met talrijke vertalingen tot gevolg. Onlangs werd hij aangesteld om zijn werk in een repertoireprogramma te regisseren op de Münchner Kammerspiele, een van de meest gerenommeerde theaters van Duitsland, en dat drie seizoenen lang vanaf 2016. Het theatergezelschap chelfitsch werd in 1997 opgericht door Toshiki Okada, die alle producties schrijft en regisseert. chelfitsch, vernoemd naar een bewuste verspreking van het Engelse woord “selfish”, verfijnde zijn tekstuele esthetiek tot een spreektaal die de moderne jeugdcultuur echt vertegenwoordigt: met als eerste voorbeeld de première in maart 2001 van Surprised by Their Hopes. Met Mansion (2002) en Five Days in March (met een debuut in 2004 en de prestigieuze Kunio Kishidaprijs voor Beste Script) ontwikkelde het gezelschap zich verder en begon het de teksten te complementeren met een opmerkelijke choreografie. Het internationale debuut van het gezelschap kwam er in 2007 toen Five Days in March op het Kunstenfestivaldesarts in Brussel werd vertoond. In 2008 werd Freetime in opdracht uitgevoerd op het Kunstenfestivaldesarts, de Wiener Festwochen en het Festival d’Automne in Parijs. De compagnie bleef zijn methodologie verder ontwikkelen en concentreerde zich vooral op de relatie tussen woord en lichaam. Sinds Current Location, dat in 2012 in première ging, heeft het stukken ontwikkeld die als verkenningstochten in het rijk van de fictie beschreven kunnen worden. Ground and Floor debuteerde in mei 2013 in opdracht van het  Kunstenfestivaldesarts en Super Premium Soft Double Vanilla Rich werd in mei 2014 voor het eerst opgevoerd in opdracht van het Theater der Welt.

Back to top