Boundary Games

    22/05  | 20:30
    23/05  | 20:30
    24/05  | 20:30
    25/05  | 20:30
    26/05  | 18:00

€ 16 / € 13 (-25/65+)
± 1h

Ontmoet de artiesten na de voorstelling op 23/05

Met Derailment (2015) en Mais dans les lieux du péril croît aussi ce qui sauve (2016) verkende Léa Drouet underground subculturen. In een verlaten treinstation of een skatepark combineerde ze performance, installatiekunst en experimentele muziek tot een esthetische – en prikkelende – ervaring die groepsdynamieken en (dis)harmonieën verstoort. Dit jaar keert Drouet met Boundary Games terug naar het podium, waar zes performers de periferie van het speelvlak als experimenteerruimte opzoeken. De scène wordt een laboratorium voor de vorming en ontbinding van sociale groepen. Lichamen, geluiden en objecten vinden oneindig veel nieuwe combinaties en dicteren alternatieve regels van sociale in- en uitsluiting. Boundary Games lost de binaire scheiding op tussen ‘wij’ en ‘zij’. De botsingen en contacten geven zuurstof aan nieuwe verhoudingen en interacties. Een doorbraak?

Zie ook
Workshop for associations met Léa Drouet 23/05 > 8/06

Door
Léa Drouet

Met
Frédéric Bernier, Madeleine Fournier, Catherine Hershey, Simon Loiseau, Marion Menan & Bastien Mignot

Scenografie & kostuumontwerp
Gaetan Rusquet

Geluidsontwerp
Yann Leguay

Dramaturgie
Camille Louis

Hypnose training
Marie Lisel

Regieassistente
Laurie Bellanca

Belichting & toneelmeester
Grégory Rivoux

Productie & spreiding
France Morin / AMA

Presentatie
Kunstenfestivaldesarts, Théâtre Les Tanneurs

Productie
Vaisseau

Coproductie
Kunstenfestivaldesarts, Théâtre Nanterre-Amandiers, Théâtre Les Tanneurs, Charleroi danse – Centre choréographique de la Fédération Wallonie- Bruxelles, La Coop asbl

Met de steun van
Actoral – Festival & Bureau d’accompagnement d’artistes, Fédération Wallonie-Bruxelles, Service du Théâtre, Shelterprod, Taxshelter.be, ING & Tax- Shelter van de federale Regering van België

Residenties
Kunstencentrum Buda, La Bellone

Back to top

Boundary Games: het spel van verbinden en ontbinden, het lijnenspel dat constant van een grenstracé overgaat in de potentialiteit van een verbindingsteken, een spel dat een toneel uitstippelt, tegelijkertijd vreemd en vertrouwd, waarop esthetiek en politiek elkaar ontmoeten, elkaar voeden, elkaar dwarsbomen… Het gaat niet om wat sommigen beschouwen als de ‘terugkeer van de politieke kunst’ vaak niet meer blijkt te zijn dan een terugkeer naar de ideologische kunst, waarin de Kunstenaar, als een geniale expert, de waarheid verkondigt over een wereld in crisis die hij beter dan wie ook kan diagnosticeren. Integendeel. Het is de bedoeling om de crisis te beleven, dáár halt te houden waar de voorstelling hapert, waar ze niet kan eindigen in een beeld van een ziek of gezond ‘wij’, maar noopt om de ontbrekende beelden, de lacunes, de bressen tegenover elkaar te plaatsen, zodat de verbeelding van daaruit, aarzelend, een lijn kan trekken om een ander soort horizon uit te tekenen.  

In deze overgang van beeldtaal naar ervaring is er geen ‘vluchtelingencrisis’ die op de aanklacht van de Geëngageerde Kunstenaar zit te wachten. Nee, er is niet meer dan het samen en elk voor zich ontketenen van de crisis van onze voorstellingen van ‘hen’ en ‘wij’; er is alleen maar de omkering van die muur-grens die ‘ons’ aan de goede kant van de crisis zou plaatsen en die hier een doorgang-grens wordt, waarlangs ‘ik’ begin te haperen, waarlangs ‘wij’ ons in een crisistoestand brengen of gebruikmaken van zijn vermogen om identiteiten open te trekken die we hebben dichtgetimmerd, uit behoefte aan zekerheid.  

In dit stuk staat kunstenares Léa Drouet niet zozeer stil bij het ‘migratiebeleid’ zoals onze huidige regeringen dat voeren, maar veeleer bij de politieke mogelijkheden van onze bewegende, migrerende subjectiviteit. Het gaat om ons vermogen of onvermogen om de ander te aanvaarden, om ‘ons’ te aanvaarden als waren we de ander en, zodoende, weer aan te knopen bij de zin van en het gevoel voor politiek: tot iets gemeenschappelijks komen dat nooit Één kan zijn. Dat is wat je op elk moment van de performance ervaart. Wat je op een veel intiemer niveau ervaart dan als je het objectief zou demonstreren met de impact van een toneelpodium en de macht van de acteurs. We gaan voortdurend van de macht over naar het vermogen, of naar de voelbare erkenning van – zo niet ons onvermogen – dan toch onze weerstand om wat ons niet vertrouwd is te integreren, om ons op het terrein van de ander te begeven.  

Die spanningsvelden komen niet door theorieën aan het licht, maar door een spel, dat bijna even simpel (en diepzinnig) is als kinderspel. Performers wandelen rond, leggen een bepaald soort materiaal neer, een wereld van dekentjes wordt onze wereld, we vestigen er ons, we maken hem voelbaar tot onze eigendom… Of we maken hem ons langzaamaan ‘eigen’: wat eigen is aan ons en wat elk verschil oneigenlijk, abnormaal, storend, ondraaglijk maakt… Reliëfs verscijnen, het materiaal blijft hetzelfde, maar een nieuw, onbetekend patroon dringt dit medium binnen en een hele wereld lijkt in elkaar te storten… Gastvrijheid is niet zo ingebakken. ‘We weten niet wat een lichaam vermag’, zei Spinoza en daarmee bedoelde hij niet alleen dat we de macht miskennen van een gevoeligheid die, in feite, onze redding kan zijn. Het kan ook betekenen dat we niet weten hoezeer ons lichaam-zijn, hoezeer ons orgaan-zijn onverdraagzaam is voor het anders-zijn, voor de andere materie, voor wat ‘ik’ niet herken als eigen aan mij, aan hetzelfde, het identieke waaruit ik mijn identiteit heb opgebouwd. Nee, de ontmoeting is geen aangeboren dynamich tussen individuen; het is wat singulariteiten doen en wat hen voortdurend beroert.  

Met de lichtvaardigheid van een kinderspel brengt Léa Drouet ons in contact met de complexiteit van onze gevoeligheden. Ze laat ons niet alleen ervaren hoeveel conflictpotentieel er in elke relatievorm, in elke band met het heterogene vervat zit, maar eveneens hoeveel kracht en kansen we uit die conflicten kunnen putten als we ze aannemen voor wat ze zijn. Misschien worden we het nooit echt eens, misschien vormen we nooit die volmaakte eenheid, maar misschien is die ongemakkelijke ervaring – waarin onze kaak knarst en onze huid zich spant wanneer het iets vreemds aanraakt – de horizon van een transformatie, een bekering, of zelfs een voelbare revolutie waaruit – in tegenstelling tot de diagnose van een crisis, – een politiek van de gastvrijheid zou kunnen groeien.  

‘Esthetisch’ betekent eerst en vooral ‘mogen experimenteren’. Boundary Games laat ons ervaren wat ‘ons’ vormt door ‘ons’ onophoudelijk tegen te werken, wat ons losweekt van de vastgestelde en toegewezen identiteiten door ons de verheid aan wordingsmogelijkheden te laten zien, wordingsmogelijkheden van een ‘ons’ dat bestaat uit relaties met pluraliteit. Op die manier vindt de performance een politieke esthetiek uit die pretentieloos is, zonder manifest, en die nergens voor op de bres moet staan. Of misschien moeten we zeggen dat Boundary Games iets nieuws en onbekends introduceert, dat zich niet laat theoretiseren en waar de esthetische keuzes de voorwaarden creëert voor een toekomstige politiek. Die zonder dewelke ‘wij’ niet zullen overleven, die conflictsituaties en gemeenschappelijkheid met elkaar verbindt: een politiek van de gastvrijheid, wederom. Nog meer, wederom.  

Camille Louis, Filosofe en dramaturge van Boundary Games

Back to top

Léa Drouet is een Franse regisseuse. Ze studeerde af aan het Institut National Supérieur des Arts de la Scène (INSAS) in Brussel waar ze sinds 2010 woont en werkt. Haar werk bevindt zich op het kruispunt van installatie, theater en performance. In 2014 sticht ze VAISSEAU, een productiestructuur die zich aanpast aan de verschillende voorstellen en aan de slag gaat met beproefde en toekomstgerichte formats. Ondanks de verschillende vormen wordt haar werk gekenmerkt door een weerkerende interesse in bepaalde thema’s. Hoe kunnen we de menswetenschappen toepassen op het gevoelige, het sonore en lichamelijke van de stoffelijke materie? Wat is een groep? Hoe delen we esthetische ervaringen die verschillende relationele organisatievormen omvatten? Haar verwantschap met de Brusselse experimentele muziekscène zorgt voor samenwerkingen met verschillende muzikanten. Ze omringt zich met professionals uit verschillende disciplines: acteurs, dansers, performers, beeldende- en geluidskunstenaars. Het op het Festival XS van het Théatre National voorgestelde stuk 0&, ontstond in samenwerking met Clément Vercelletto. Het bracht 20 performers samen voor een bandrecorder- / cassetteconcert. Uit deze ruimtelijke koorvoorstelling onstonden verschillende versies die uitnodiging van Kunstenfestivaldesarts getoond werden in het Brussel-Congres station (DERAILMENT, 2015) en in het Palais de Tokyo op het Indiscipline evenement (Tape ensemble, 2016). Mais au lieu du péril croît aussi ce qui sauve werd gepresenteerd in het Brigittines skatepark op de opening van het Kunstenfestivaldesarts in 2016. Het project werd ontwikkeld in samenwerking met de gebruikers van het skatepark en draaide rond het nemen van risico’s en de daarbij horende ongevallen. Het bundelde de verhalen van drie jonge skaters over hun verwondingen en hun verhouding tot risico’s. Er werd een vuurring geïnstalleerd waarbinnen de skaters gevaarlijke ‘tricks’ toonden aan het publiek. Camille Louis (filosofe en toneelschrijfster, lid van het kompost collectief) nodigde Léa Drouet uit naar Athene in het kader van de door het Goethe Institut en het Institut Français in mei 2017 georganiseerde nacht van de esthetiek. Ze werkte aan een performance-installatie in de vorm van een vrij spel getiteld Squiggle, een verbale en sculpturale conversatie in de publieke ruimte.

Back to top